Eftirfarandi texti er í dreifingu sem A4 bæklingur. Hafi einhver áhuga á að fá eintök send til dreifingar í sínu umhverfi er velkomið að hafa samband gegnum tölvupóst; siggi@helviti.com

Anarkismi snýst um að allar þær reglugerðir sem umvefja okkar daglega líf séu ekki bara óþarfi, heldur og dragi þær niður og kæfi möguleika hvers og eins okkar til að rækta eigin hæfileika.

Hvaðeina sem ríkisstjórn er ætlað að gera getur almenningur gert betur. Hver einasti meðlimur ríkisstjórnar er mögulega jafn mikill kjáni og hvert og eitt okkar hinna og ætti því ekkert með völd yfir öðrum að gera. Í samfélagi án yfirstjórnar yrðum við að skipuleggja okkur í sjálfboðavinnu og hugsa á grundvelli samvinnu og gagnkvæmrar virðingar. Gegnum þann hugsunarhátt áttum við okkur á því að ríkisstjórnin og öll hennar kerfi er afæta á samfélaginu og nærist á því gegnum skattpínslu. Þannig áttar hver einstaklingur sig líka á því að þátttaka í stýringu samfélagsins er mikilvægari en svo að kross á blað fjórða hvert ár geri nokkuð gagn.

Þetta þýðir að anarkismi gerir kröfu um meðvitað siðferði, virðingu og ábyrgð. Þau hettuklæddu ungmenni, sem kenna sig við anarkisma og fjölmiðlar birta svo gjarnan myndir af, þá í sambandi við óeirðir í útlöndum, meina kannski vel. En þau eru að gleyma allrahag í baráttu sinni. Þau láta sem baráttan við kúgunaröflin komi þeim einum við. Þau hafa látið hugmyndafræði baráttunnar einangra sig og aftengja sig daglegu lífi almennings án þess að átta sig á því að ekkert okkar er raunverulega frjálst fyrr en við erum öll frjáls.

Það er ekkert að því að þeir einstaklingar sem saman mynda samfélagið greiði hluta af tekjum sínum í sameiginlega sjóði, sem fara eyrnamerktir beint til að viðhalda þeim þáttum sem þeim er ætlað. Kostnaðurinn við að halda uppi ríkisstjórn og kúgunin sem hún stendur fyrir kemur í veg fyrir að hér sé að þroskast samfélag velferðar, auðugt af gagni og gæðum fyrir hvert og eitt okkar.

Ríkiskerfið gerir einstaklingum kleift að stýra fjármagni frá skattborgurum til sín og fyrirtækja sem eru innundir hjá meðlimum ríkisstjórnar. Ríkiskerfið setur líka lögin útfrá siðferðisstigi og viðhorfi þeirra sem eru við völd. Þau sem eru við völd ákveða sjálf að þeim sé treystandi til þess að taka ákvarðanir sem hreyfa við lífi og tilveru þúsunda einstaklinga. Almenningi er ætluð þátttaka í þeirri ákvarðanatöku gegnum stjórnmálaflokka. Þessum flokkum er stýrt af einstaklingum sem hafa það að markmiði að halda sínum völdum áfram þannig að almenningi er ekki ætlað að hafa neitt um stjórnmál að segja. Kúgunin felst einmitt og meðal annars í því að almenningur ræður ekki neinu, alveg sama hvað fullyrt er um gæði lýðræðisins. Eini möguleikinn er að stofna til sterkra þrýstihópa og ef þeir hafa áhrif er ríkisstjórnin að láta undan kúgun (sínu eigin meðali) en ekki að breyta af eigin velvilja.

Anarkistar standa gegn því að manneskjur séu dregnar í dilka útfrá búsetu, þjóðfánum eða kynþáttum. Kynhneigð og lífsstíll á líka að vera hvers manns val óháð aðhaldi frá okkar félagslega umhverfi. Þannig er fjölbreytileiki manneskjunnar í hávegum hafður og því hafa anarkistar andstyggð á hverri þeirri reglugerð eða siðaboði trúarbragða sem heftir og bindur.

Allt það fólk sem segir pælingar anarkista vera blindar á mannlegt eðli, ganga útfrá því að manneskjan sé í eðli sínu heimsk, ágjörn og grimm og að endalausa óreiðu myndi reiða af því að koma á láréttu lýðræði. Það fólk gerir sér ekki grein fyrir því að ástandið í dag einkennist af óreiðu háðri því hversu mikil völd sérhagsmunaseggir hafa í samfélaginu.

Mannlegt eðli er heldur ekki neinn fastmótaður pakki heldur samansafn af öllum þeim tilfinningum og viðbrögðum sem við höfum lært og erum alltaf að læra. Okkur er kennd heimska, græðgi og grimmd gegnum marga þætti: Löggjafinn á að bjarga okkur frá hvoru öðru og lagavefurinn utan um hegðun manna stækkar stanslaust, efnahagskerfið byggir á þenslu í stað jafnvægis og sjónvarpsfréttir segja hungur og stríð eðlilegan þátt í gangi heimsmála. Ef við værum jafn vitlaus og yfirstjórnir allra mála vilja vera láta þá gætum við ekki umgengist hvert annað eins og við gerum í dag.

Anarkistar gera sér grein fyrir breyskleika manneskjunnar. Það er hlutfallslega fátt um engla meðal manna en allir möguleikar til rökréttrar hugsunar eru til staðar. Breyskleikinn gerir það að verkum að enginn er fær um að hafa yfirráð yfir öðrum. Þessvegna er sú brenglaða lýðræðismynd sem við búum við í dag, röng.

Ekkert okkar hefur grænan grun um hvernig samfélag skipulagt á grunni samvinnu og jafnræðis gæti litið út eða virkað. Þessvegna getur fólk strax hætt að setja þannig áhyggjur fyrir sig. Gagnlegt er, til að byrja með, að líta á anarkisma sem leið að betra samfélagi. Ef við förum að umgangast hvert annað með gagnkvæma virðingu í huga erum við strax á réttri leið. Leið anarkisma.