Eftirfarandi texti er í dreifingu sem A4 bæklingur með yfirskriftinni "Af Tilgang og Tilgangsleysi Þjóðernishyggju". Hafi einhver áhuga á að fá send eintök til dreifingar í sínu umhverfi er velkomið að setja sig í samband gegnum tölvupóst; siggi@helviti.com
Einungis hver manneskja fyrir sig getur ákveðið hvaða lífsfyrirkomulag hentar sér. Hver sem reynir að segja þér annað, er að ljúga og það eru margir sem reyna að ljúga að þér og fá þig í sinn hóp, því styrkur lyginnar liggur í fjöldanum sem trúir henni.
Þess vegna er fólk að segja þér að þú tilheyrir þjóð og eigir að vera stolt/ur af því þegar í raun tilheyrir þú sjálfum/sjálfri þér og þeim sem þú kýst að umgangast.
Krafan um að tilheyra ákveðnum menningar- og þjóðfélagshóp er stórt og marghliða mótunarkerfi. Lögð er áhersla á stolt þitt af að tilheyra þessari þjóð og þessari kirkju. Fegurð og ágæti lands og þjóðar umfram önnur lönd og aðrar þjóðir er sagt vera sjálfsagt og dýrkun fánans er bundin í lög. Lyginni um flokkun manneskja eftir þjóð, trúarbrögðum, uppruna eða útliti er potað inn í daglegt mál og um leið hugsunina.
"Útlendingar" og "Íslendingar" er gert sitthvort með flokkun í þjóðir, sama á við í öllum öðrum löndum. Áherslan á "okkur" og "hin" er verkfærið sem sér til þess að við förum að sparka í hvort annað í stað þess að átta okkur á að hinn raunverulegi óvinur er ríkið.
Ríkið setur þjóðrembuna í sín lög og sínar reglugerðir. Löggjöfin segir alla sem brjóta lögin vera glæpamenn. Þannig að þau sem falla ekki að ríkinu og þjóðrembunni eru líka stimplað óhæft fólk. Þannig heldur óttinn við refsingu og útilokun þeim á mottunni sem vilja gagnrýna. Þegar svo samfélagið tekur upp þetta ógnarjafnvægi ríkisins verður skoðun einstaklingsins ekki bara lítils virði heldur og verður varasamt að skera sig úr.
Þannig er gert miklu einfaldara að taka þátt í óttaleiknum en að hugsa málið og taka afstöðu sem getur gert þann hluta samfélagsins sem þú ert, að skemmtilegu svæði.
Sú örvænting sem rekur okkur í vinnuna hvern dag er sprottin af því hvernig ríkið rekur okkur eins og sinn aflgjafa. Við verðum að eiga fyrir leigunni, afborgunum og nauðþurftum auk skattanna. Annars erum við í slæmum málum.
Örvæntingin sprettur af ótta og að óttast er það sama og hata. Ekkert okkar vill hata eigið líf og því kennir þjóðremba ríkisins okkur að hata "útlendinga." Vinnuveitendur læra af ríkinu og í skjóli hins almáttuga réttar síns til að græða peninga, ráða þeir fólk frá öðrum löndum í vinnu og segja okkur líka (eins og ríkið) að hata "útlendinginn". Með því að hata "útlendingana sem taka vinnuna" gleymum við aftur hver hinn raunverulegi óvinur er. "Útlendingarnir" hafa ekkert val, ekki frekar en við hin og gráðugir vinnuveitendur kunna að misnota aðstæðurnar.
Að taka afstöðu með sjálfum/sjálfri sér er að taka afstöðu með öllum hinum sem eru að þrauka hversdagslífið. Afstöðu gegn þeim opinberu og félagslegu vélum sem eru að éta einstaklinginn úr okkur. Samstaðan gegn þeim vélum er óháð öllum kenningum um uppruna fólks, þjóðareinkenni eða tungumál.
Þeim kenningum er einungis ætlað að stía okkur í sundur.