Eftirfarandi hugleiðingar voru settur á blað og því dreift í kringum Andkristnihátíð 2002. Hann er hægt að fá sendan í bæklingsformi, skreyttan með krossi undir bannmerki.
Hugtakið guð er mynd utanum þann innri styrk sem einstaklingurinn býr yfir. Þá er átt við persónulegan guð sem lifir og deyr með sínum skapara.
"Guð" er sá persónulegi kraftur og sá vilji sem viðkomandi einstaklingur býr yfir en áttar sig ekki alltaf á, því hugmyndin um guð skyggir á. Guð er þá mynd utanum þann innri styrk sem einstaklingurinn býr yfir.
Guðsdýrkandinn kann ekki að rækta eigin kraft nema gegnum guðsmyndina. Í okkar samfélagi er nær hvergi áhersla á að byggja upp sjálfstæða einstaklinga, menntakerfið byggir á mötun til að þjálfa upp einstaklinga sem sjá tilgang í því að mæta í vinnu, borga skatta og horfa á sjónvarp á kvöldin. Það er efni í annan bækling og verður ekki farið nánar útí hér.
Í raun takmarkast öll umræða um guð og trú vegna skorts á orðaforða yfir tilfinningar og upplifanir. Persónulegar upplifanir og heitar skoðanir koma líka mjög oft í veg fyrir að fólk geti rætt þessi mál á sameiginlegum grundvelli. Stundum er eins og tveir stærðfræðingar ætli að rökræða sín fræði en geti ekki komist að niðurstöðu um hvort að tveir plús tveir séu fjórir eða eitthvað allt annað.
Guðleysingi er að upplifa margt sem trúað fólk kallar guð að verki án þess að geta útskýrt beint af hverju honum eða henni líður vel, hvernig hægt er að vakna hamingjusamur eða hvernig dagurinn getur verið fallegur.
Sá eða sú sem á sér guð lýsir gjarnan líðan sinni þannig: "Ég er hamingjusamur eða hamingjusöm afþví að guð er með mér." Guðleysinginn hinsvegar vakna á morgnana og veit að hann elskar sjálfan sig og finnst hann eða hún falleg/ur og hefur trú á sjálfum sér til að gera þetta að góðum degi alveg óháð tilbúnum krafti. Guðleysingar eru ekki fólk sem gengur um og öskrar "Helvítis jesúfrík" á þau sem eru kristin. Einstaklingar sem hegða sér þannig eru að láta það trufla sig að annað fólk sé trúað. Einstaklingar sem hatast útí trúað fólk eru með því að hrópa að sig vanti guð inn í sitt líf. Þau eru í rauninni að öskra: "Helvítis jesúfrík... afhverju eru þið svona ánægð með lífið en ekki ég!"
Guðleysinginn hefur trú á sjálfum sér milliliðalaust. Guðleysinginn elskar sjálfan sig og treystir á sig án þess að telja þá tilfinningu vera komið frá guði. Sannur guðleysingi hefur því enga þörf fyrir að hatast út í það fólk sem á sér guðsmynd. Gagnrýni á trúarbrögð er allt annar handleggur.
Trúarhugtakið er ruglað með merkingarlega þannig að guðleysingjanum er sagt að hann hafi alltaf einhverja trú af því að sannfæring viðkomandi eða siðferðiskennd segir honum eða henni að eitt sé réttara en annað.
Til dæmis getur guðleysinginn trúað því að við séum öll lítill heimur út af fyrir sig og alheimurinn samsettur úr mörgum litlum heimum, þegar svo þessir heimar snertast á jákvæðan hátt erum við að bæta jákvæðum byggingareiningum í heiminn í heild sinni - þetta er lífssýn, ekki trú.
Annað dæmi væri að einhver hefðu trú á því að öll hefðum við gott af því að fá menningarsjokk, eins og gamlir íhaldspungar þurfa að sjá karlmenn kyssast og haldast í hendur með reglulegu millibili til að átta sig á því hversu sjálfsagðar ástir samkynhneigðra eru. Þetta myndi ekki kallast trú heldur lífssýn.
Fólk sem er að rífa sig upp úr óreglu tekur gjarnan einhverja guðsmynd inn í sitt líf til að dópa
sig ekki til dauða jafnvel meðvitað um að þessi guð sé enginn sannleikur.
Það er auðvelt að skilja afhverju og getur verið þægilegt og auðvelt að taka þátt í því þegar lífið
fer að sækja að manni. Kannski mun höfundur þessa bæklings einhverntímann þurfa á því að halda en
guðleysingja þyrfti að líða rosalega illa til að vilja pakka sér inn í guð.
Vísindi þurfa ekki að vera neinn meiri sannleikur en pælingar kristinna. Sannleikur er afskaplega afstætt hugtak og hann liggur ekki í neinni einni sérstakri bók heldur liggja brotabrot af sannleik í öllum bókum og í pælingum hvers og eins okkar. Við erum öll heimspekingar og guðfræðingar ef við fáum tækifæri til að rækta spekinginn sem býr í okkur öllum.
Trúarbrögð hafa verið kölluð brögð til að fá fólk til að trúa, rétt eins og auglýsingar.
Litróf tilfinninga, viðhorfa og skoðana og þá um leið lífsstíls hvers einstaklings er það
fjölbreytilegt og síbreytilegt að enginn einn pakki af siðaboðum nær utanum það, og er þessvegna
heftandi og bindandi ef að manneskju er ætlað að þrífast innan þess.
Enginn pakki af siðaboðum á heldur að ná utanum manneskjuna, höfundur þessa bæklings er anarkisti og
hefur fulla trú á getu fólks til að reka samfélag okkar án yfirstjórnar fáum við tækifæri til að
þroskast í þá átt.
Trúarbragðamarkaðinn er gagnlegast að líta á sem stórmarkað þar sem maður getur gengið um, rifið upp
pakkningar, skoðað innihaldið og hirt það sem manni líst á. Skilið restina eftir og sniðið sér
siðferðilegan stakk eftir hentugleik.
Það reynir á eigin siðferðilegan þroska til þess að geta þetta en fólk öðlast aldrei sjálfstæðan
siðferðilegan þroska fyrr en það fær tækifæri til þess að þróa hann.
Í stuttu máli þá getur guð verið hvað það sem þú vilt. Styrkur, von, kærleikur, sjálfstæði en það er aldrei raunverulegt. En þú getur líka verið hvað sem þú vilt og sama þó manneskjan sé breysk þá er nærtækara að byggja eigið sjálfstæði á því sem maður þekkir best. Sjálfum sér.